dompap m1 lty dompape, eigl ‘domherre’, fordi fargane i fjørdrakta minner om drakta til domherren, sisteleddet sm o s *pappa og *pave
Han: “Hmm… skal eg setja meg litt nærare? Nei. Det er nok best eg sit her eg sit.”
Gulspurv: “Wow! Du kan flyga òg! “
Alpha-han: “Høy! stikk! Dette er våre solsikkefrø. “
Kor mange dompapar ser du?
Desse rovfuglane er dei einaste som kan få skjorene til å fjerna seg frå stabburstrammen, utan at dei vil det sjølv. Eg har endå ikkje sett at dei har fått tak i noko bytte. Men det hender at dei et brødsmulane til spurvane.
Skjorene er ganske store fuglar. I det minste etter Suroe-standard. Dei kjem i gjengar og jagar vekk dei mindre fuglane. Til og med nøtteskrikegjengen må vika når Skjorebanden kjem. Dei verkar ikkje vidare aggressive. Nærveret deira er åleine nok til at dei små forsvinn frå stabburstrammen, og set seg til rundt meisekula i treet i staden.
Denne fuglen har me berre hatt på gjesting to gonger, det me veit. Me trur det må vera ein gråspett. Men veit ikkje. Me er då ikkje fuglekikarar heller!
Flaggspetten er ein fin fugl som me ikkje er vane med å sjå so mykje av. Her i Suroe er han kvar dag. Kanskje er det berre ein, for me har aldri sett fleire om gongen.
Nøtteskrikene er mellom dei største fuglane i tunet. Dei kjem i ein flokk på sju, og bøllar med småfuglane. Heilt til skjorene kjem og bøllar med dei.
Denne fuglen lurar på kva fotografen balar med.
Spettmeis saman med gulspurv og kjøtmeis.
Eg synst ikkje spettmeisen er so lett å få gode bilete av. I det minste ikkje med kameraet mitt. Han er litt skvetten og rastlaus.
No er turen komen til ein annan gul ein. Ein gulspurv, rett og slett.
Her er tre til:
Og her er jammen sju til:
Her er kjøtmeis. Han er litt større enn blåmeisa. Men som dei fleste veit, er heller ikkje dette ei kjempe. Sjølv om kjøtmeisa er her mykje, er ho overraskande vanskeleg å få gode bilete av.
To blåmeis og to kjøtmeis. Dei er gode vener. Men so er dei ganske like òg, då.
Her er blåmeis. Ein blåmeis er ganske liten.
